Biomechanika skorupy wczesnych żółwi

Najwcześniejsze, triasowe (ok. 220–200 mln lat) żółwie charakteryzują się dużą różnorodnością kostnych połączeń między plastronem, karapaksem i obręczami – barkową (przekształcone obojczyki) i miedniczną. Niniejsza praca testuje wpływ tych połączeń na wytrzymałość mechaniczną skorupy. Okazuje się, że rola obręczy w dystrybucji naprężeń i wzmacnianiu pancerza była stosunkowo nieduża. Ich zróżnicowane powiązania zapewne wynikają z różnic w ekologii i lokomocji poszczególnych gatunków. Zrośnięcie miednicy z pancerzem u Proterochersis spp. z Polski i Niemiec mogło zwiększać stabilność i efektywność pływania u tych żółwi.

Ilustracja: Dystrybucja naprężeń (VMS) w pancerzach triasowych (Proganochelys, Proterochersis) i dzisiejszych żółwi (Erymnochelys – żółwie bokoszyjne; Trachemys – żółwie skrytoszyjne): ciemne barwy wskazują najniższe naprężenia, jasne – najwyższe. Scenariusze symulują ugryzienia w różnych regionach pancerza (strzałki) przy przyrośniętych (A) lub usuniętych (D) wyrostkach epiplastronu (obojczykach – Proganochelys) i miednicy (Proterochersis, Erymnochelys)