Symbioza u triasowych koralowców

Triasowe koralowce z włoskich Dolomitów (karnik, ok. 230 milionów lat temu) stanowią spektakularne świadectwo rozwoju pierwszych raf koralowych w oceanie Tetydy. Ich wyjątkowość podkreśla doskonały stan zachowania (pierwotna, aragonitowa mineralogia szkieletu) co pozwala na ich badanie metodami znanymi dla szkieletów koralowców dzisiejszych.

 

W pracy wykazano, że sygnały stabilnych izotopów węgla i tlenu w szkieletach koralowców z karniku nie wykazują wzajemnej korelacji, co jest charakterystyczne dla dzisiejszych koralowców symbiotycznych (zooksanetelowych); za symbiozą form triasowych przemawia również regularność linii przyrostowych u większości badanych przedstawicieli. Powszechność symbiozy z glonami koralowców w triasie jest prawdopodobnie ewolucyjną odpowiedzią na oligotroficzne warunki ówczesnych oceanów i przyczyną masowego rozwoju raf pod koniec triasu.